[[{"content_id":7169,"content_number":0,"portal_id":3,"lang_id":"fa","content_title":"آیین ایرانی یلدا گرامی باد.","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"به نام ایزد منان\r\n\r\nشب یلدا شد ومیلاد خوش ایزد مهر\r\n\r\nزایش نور از این ظلمت تاریک سپهر                                            \r\n\r\nشب یلدا شد وبر سفره دل  باده عشق\r\n\r\nرخ معشوقه ومدهوشی دلداده عشق\r\n\r\nیلدایتان خجسته باد\r\n\r\n \r\n\r\nیلدا درلغت:\r\n\r\n   واژه «یلدا» ریشه سریانی دارد و به معنای «ولادت» و «تولد» است. منظور از تولد، ولادت خورشید (مهر\/میترا) است. رومیان آن را ناتالیس آنایکتوس یعنی روز تولد مهر شکست ناپذیر می نامند. ابوریحان بیرونی از این جشن با نام «میلاد اکبر» نام برده و منظور از آن را «میلاد خورشید» دانسته است.\r\n\r\nیلدا دراصطلاح:\r\n\r\n   شب یلدا یا   شب چلّه یکی از جشن های کهن ایرانی است. در این جشن، طی شدن بلندترین شب سال در نیم کره شمالی گرامی داشته می شود. این شب به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان)  که 14ساعت  است ،گفته می شود. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام شب یلدا را جشن می گیرند. این شب در نیم کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن زمان به بعد طول روز بیش تر و طول شب کوتاه تر می شود.\r\n\r\n    چلّه، دو موقعیت گاه شمارانه در طول یک سال خورشیدی با کارکردهای فرهنگ عامه، یکی در آغاز تابستان (تیرماه) و دیگری در آغاز زمستان (دی ماه)، هریک متشکل از دو بخش بزرگ (چهل روز) و کوچک (بیست روز). واژه چلّه برگرفته از چهل  و مخفف «چهله» و صرفا   نشان دهنده گذشت یک دوره زمانی معین (و نه الزاما چهل روزه) است.\r\n\r\nپیشینه:\r\n\r\n   چله و جشن هایی که در این شب برگزار می شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می داد و در طول سال با سپری شدن فصل ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند.\r\n\r\n   آنان ملاحظه می کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر می توانستند استفاده کنند. این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشید نماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش اند. مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی - هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شب ها کوتاهتر می شوند، از همین رو آنرا شب زایش خورشید نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند. بدین سان در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با « سرد» که مفهوم «سال» را افاده می کند، » شروع می شدودراوستا،معنی بشارت  پیروزی اورمزدبر تاریکی است. در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی، ص ۲۵۵، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده است . در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده است:\r\n\r\nیلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می باشد و بعضی گفته اند شب یلدا یازدهم جدی است .\r\n\r\n    تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می رسید، آتش می افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می آوردند. در آیین های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده ها و فراورده های خوردنی فصل و خوراک های گوناگون نهاده می شد.\r\n\r\nیلدا دراصفهان:\r\n\r\n    شب یلدا (شب چله) در شهرستان دهاقان اصفهان: مانند سایر مناطق ایران فامیل و بستگان به خانه پدر بزرگ ها یا مادر بزرگ ها می روند ودور هم پای کرسی جمع می شوند. صاحب خانه هم با آجیل و میوه از مهمانها پذیرائی می کند آنها تا پاسی از شب و گاهی تا نزدیک صبح می نشینند، کتاب شاهنامه می خوانند و فال حافظ می گیرند. بزرگترها داستان یا خاطره نقل می کنند. تازه دامادها با هدیه یا خوانچه به خانه عروس می روند. آجیل شب یلدا:کشمش، گردو، بادام، قیسی، برگه زردآلو یا برگه گلابی، جوزقند و انجیر و خرما است. میوه شب یلدا:انار، هندوانه، سیب، گلابی انباری (سیبری) است. نوشیدنی شب یلدا:بطور معمول چای و شربت و چنانچه برف باشد مخلوط برف و شیره انگور. غذای شب چله (یلدا):چنانچه مقدور باشد پلو ماهی و در غیر اینصورت یکی از غذاهای محلی:مانند کوفته، گندی، چرب و شیرین و.....می باشد.","content_html":"

به نام ایزد منان<\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شب یلدا شد ومیلاد خوش ایزد مهر<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

زایش نور از این ظلمت تاریک سپهر<\/span>                                            <\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

شب یلدا شد وبر سفره دل  باده عشق<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

رخ معشوقه ومدهوشی دلداده عشق<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یلدایتان خجسته باد<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

یلدا درلغت:<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

   واژه «یلدا» ریشه سریانی دارد و به معنای «ولادت» و «تولد» است. منظور از تولد، ولادت خورشید (مهر\/میترا) است. رومیان آن را ناتالیس آنایکتوس یعنی روز تولد مهر شکست ناپذیر می نامند. ابوریحان بیرونی از این جشن با نام «میلاد اکبر» نام برده و منظور از آن را «میلاد خورشید» دانسته است.<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یلدا دراصطلاح:<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

   شب یلدا یا   شب چلّه یکی از جشن های کهن ایرانی است. در این جشن، طی شدن بلندترین شب سال در نیم کره شمالی گرامی داشته می شود. این شب به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان)  که 14ساعت  است ،گفته می شود. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام شب یلدا را جشن می گیرند. این شب در نیم کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن زمان به بعد طول روز بیش تر و طول شب کوتاه تر می شود.<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

    چلّه، دو موقعیت گاه شمارانه در طول یک سال خورشیدی با کارکردهای فرهنگ عامه، یکی در آغاز تابستان (تیرماه) و دیگری در آغاز زمستان (دی ماه)، هریک متشکل از دو بخش بزرگ (چهل روز) و کوچک (بیست روز). واژه چلّه برگرفته از چهل  و مخفف «چهله» و صرفا   نشان دهنده گذشت یک دوره زمانی معین (و نه الزاما چهل روزه) است.<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

پیشینه:<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

   چله و جشن هایی که در این شب برگزار می شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می داد و در طول سال با سپری شدن فصل ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند.<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

   آنان ملاحظه می کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر می توانستند استفاده کنند. این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشید نماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش اند. مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی - هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شب ها کوتاهتر می شوند، از همین رو آنرا شب زایش خورشید نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند. بدین سان در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با <\/span>« سرد» که مفهوم «سال» را افاده می کند، » شروع می شدودراوستا،معنی بشارت  پیروزی اورمزدبر تاریکی است. در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی، ص ۲۵۵، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده است . در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده است:<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می باشد و بعضی گفته اند شب یلدا یازدهم جدی است .<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

    تاریکی نماینده اهریمن بود و چون در طولانی ترین شب سال، تاریکی اهریمنی بیشتر می پاید، این شب برای ایرانیان نحس بود و چون فرا می رسید، آتش می افروختند تا تاریکی و عاملان اهریمنی و شیطانی نابود شده و بگریزند، مردم گرد هم جمع شده و شب را با خوردن، نوشیدن، شادی و پایکوبی و گفتگو به سر می آوردند. در آیین های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده ها و فراورده های خوردنی فصل و خوراک های گوناگون نهاده می شد.<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

یلدا دراصفهان:<\/span><\/span><\/span><\/p>\r\n\r\n

    شب یلدا (شب چله) در شهرستان دهاقان اصفهان: مانند سایر مناطق ایران فامیل و بستگان به خانه<\/span> پدر بزرگ ها یا مادر بزرگ ها می روند ودور هم پای کرسی جمع می شوند. صاحب خانه هم با آجیل و میوه از مهمانها پذیرائی می کند آنها تا پاسی از شب و گاهی تا نزدیک صبح می نشینند، کتاب شاهنامه می خوانند و فال حافظ می گیرند. بزرگترها داستان یا خاطره نقل می کنند. تازه دامادها با هدیه یا خوانچه به خانه عروس می روند. آجیل شب یلدا:کشمش، گردو، بادام، قیسی، برگه زردآلو یا برگه گلابی، جوزقند و انجیر و خرما است. میوه شب یلدا:انار، هندوانه، سیب، گلابی انباری (سیبری) است. نوشیدنی شب یلدا:بطور معمول چای و شربت و چنانچه برف باشد مخلوط برف و شیره انگور. غذای شب چله (یلدا):چنانچه مقدور باشد پلو ماهی و در غیر اینصورت یکی از غذاهای محلی:مانند کوفته، گندی، چرب و شیرین و.....می باشد.<\/span><\/span><\/span><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2013-12-21 15:18:06","content_date_event":"2013-12-21 15:18:06","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2013-12-22 08:32:51","content_date_register":"2013-12-21 15:30:33","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":1,"content_show_slider":0,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":413,"eid":413,"attach_title":".","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_150_119.webp","300":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_300_237.webp","400":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_400_317.webp","600":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_600_475.webp","900":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_900_712.webp","1200":".\/cache\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804_939_743.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":1450589804,"files":{"original":{"url":".\/file\/3\/attach\/201312\/16311_1450589804.jpg","width":939,"height":743,"size":0}}}]}]]